عاشق که باشي همه زيبايي هاي دنيايي مقابل چشمانت بيرنگ ميشود تمام انرژي ، شوق و تواناييهايت وقف معشوق مي شود تپش تپش قلبت ، نور نگاهت ، جملات سر زبانت و هرآنچه در وجودت داري به يکجا ختم ميشود جايي غير از خودت... عاشق که باشي هميشه يک نيروي عجيب تو را به غليان مي آورد ، انگار آرامي... خيلي آرام... پ.ن: اين ها را که الان نوشتم قلبم در تلاطم بود سينه ام مي سوخت و دستم به جايي بند نبود نمي دانم اصلا کسي اينجا را مي خواند يا نه؟!! ابنجا تنها جايي بود که مي توانستم بدون حضور نامحرم دلم ، حرف بزنم از

زلف برباد مده... فکر نمی کردم در آستانه سی و چهارسالگی عاشق بشم اونم عشقی نافرجام.... زلف بر باد مده تا نَدَهی بر بادم ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم مِی مخور با همه کس تا نخورم خون جگر سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندم طُره را تاب مده تا ندهی بر بادم یار بیگانه مشو تا نَبَری از خویشم غم اَغیار مخور تا نکُنی ناشادم رخ برافروز که فارغ کنی از برگِ گُلم قد برافراز که از سرو کنی آزادم شمع هر جمع مشو ور نَه بسوزی ما را یاد هر قوم مکن تا نروی از

بعد از اندی... دردهایم شده تکرار، بهم ریخته امغم شده بر سرم آوار، بهم ریخته امبعد از عمری، سر پیری به خودم می نگرممن کی ام؟ عبد گنهکار، بهم ریخته امآخر سال شد و دردِ فراقت آقاشده در سینه تلمبار، بهم ریخته امقدرِ یک سال خجالت زده ام از رویتحقم این است که بسیار بهم ریخته امخبری نیست دگر از من و اشک سحرمچشم هایم شده بیمار، بهم ریخته اممنم و این دل رسوا شده و دست نیازنظری حضرت دلدار، بهم ریخته امپسر حضرت زهرا، به رقیه العفوالتفاتی بکن ای یار، بهم ریخته امجان فدای دل آن دخترکی که می گفت

بايد بفهمد عاشقم... میروم گل میخرم، باید بفهمد عاشقمگل برایش میبرم، باید بفهمد عاشقم...گل نیازی نیست، وقتی اینقدر حالم بد استاز همین چشم ترم، باید بفهمد عاشقم....از همین اصرار که هی سعی دارم بی دلیلاز مسیرش بگذرم، باید بفهمد عاشقم....از همین دیوانه بازی های بی حد و حساب از همین شور و شرم، باید بفهمد عاشقم....یک نفر در شهر پیدا کن که نشناسد مرااز همه رسواترم، باید بفهمد عاشقم.....عالم و آدم خبر دارند و باور کرده انداو ندارد باورم، باید بفهمد عاشقم.....باید از امشب غزل پشت غزل وصفش کنمشاعرم،خیر